تبليغاتX
بی با تو بودن
وبلاگ اختصاصی نی ما جوادپور

در آتش بارانشان

چترهامان هیزم شد

...

خشکیده لب و تر چشم

به مسلخ مان بردند

...

چترها را آتش زدند

و زیر باران

خشک و تر سوخت.

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام آذر 1388ساعت 0:11  توسط نی ما | 


کلیدهای بی قفل

به قفلهای بی کلید نمی خورند ...

وقتی بنام زنجیر،

دست می بُرند


+ نوشته شده در  شنبه سی ام آبان 1388ساعت 14:16  توسط نی ما | 
از که بگریزیم؟از خود ای محال...

مولانا

---------------------

من یا تنهایی؟

-در چهارچوب این اتاق- مسئله این است.

کدام نمانیم تا دیگری بماند؟

مگر نشنیده اید:

" دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند"

و در این روزگار؛ دو دیگر اندیش در یک سلول!

...

من می روم.

تا او بماند و صراحت معنا

من می روم

با تیغ خود بر خود آخته

تا تنهایی بماند و تنهایی

و از من نماند جز نقش قاتلی و نعش مقتولی

...

تنها, قاتل تنهایی نیست

بر تیغه خنجرش خون "من" است.

...

انتحار, فرجام قاتلی تنهاست.

 

۱۳۸۶/۲/۴

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 3:26  توسط نی ما | 
 

نه!

ديگر مجال مجادله نيست ...

يك كاغذ سفيد بي امضا

يك بيرق تسليم

يك كفن...

چه كرد خواهي با تكاثف سپيد بختي من؟!

خاك بوس سراي سرداري بي سر مي شوي

یا تن را بساط عيش هرزه گان كرده_

بار امانت فرونهاده_

تهمت به منزل مقصود مي زني؟

...

چه كرد خواهي با رگبار تيغ

زير چتر رگهاي من؟

...

لانه ي زاغ بر سپيدار

و " لعنت بر پدر و مادر كسي كه بر ديوار بنويسد "  بر ديوار_

تهمت به نيت خير من و تو بود.

 

 ۱۳۸۷/۷/۲

 

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم شهریور 1388ساعت 5:57  توسط نی ما | 
 

دیگر نخواهمت دید

 

اما

 

تو خار خاطره ام را از چشم هر دیدار

 

خواهی چید

 

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم مرداد 1388ساعت 6:10  توسط نی ما | 

 

 به تو گفتم : بدرود

 

و تو گفتی : به کجا ؟

 

به تو گفتم : تا دور... دگر از پهنه این دشت به تنگ آمده ام

 

و تو گفتی : که مباد به مه آلوده ی دشت طعمه کرکس بیراهه شوی

 

به تو گفتم : باشد!...

 

- من در این راه اگر گم گشتم ، سوی آغوش تو برخواهم گشت

 

و تو گفتی : گم شو!

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم تیر 1388ساعت 18:51  توسط نی ما | 
 

با چشمان پر اشک بر نعش برادر

 

به سوگ نشسته هابیل.

 

- آری! هابیل - .

 

خنجر از دستان برادر برگرفته،چنین می گوید:

 

" آه! ای تشنه به خون خود

 

ای همخون من ! "

 

و قابیل حیران و مبهوت به جنبش لبان برادر چشم دوخته بود

 

و صدایی که چون اخطار نخستین به گوش می رسید...

 

" تو خود را کشتی!

 

خود را...

 

خود... "

 

و قابیل سینه دریده خود را دید و جویبار جاری خون همخون خود را

 

خود را...

 

خود...

 

و آن لب هنوز از جنبش باز نایستاده بود و آن صدا هنوز در دنیایی –

 

که اینک دیگر از کینه تهی نبود، به گوش می رسید:

 

تو خود را کشتی قابیل!

 

چرا که در آیینه برادر، خود را دیدی و

 

دریغا که دیدن خود را تاب نیاوردی...

 

آنگونه که تا هابیل را غرقه در خون دیدی

 

خود را به آب زدی تا خون از وجود بشویی...

 

اما تو خون آلود نبودی و تنها سرچشمه آب دنیا را

 

به خون آلوده کردی.

 

آنگونه که اینک انسان از خون سیراب نمی شود و

 

عطش انتحار همواره همراه اوست...

 

آه! تو خود را کشتی قابیل...

 

که خود سرچشمه انسان بودی

 

خود را...

 

خود...

 

و ما را...

 

ما...

 

انسانها...

 

خود را در آیینه می بینیم و برادرها را می کشیم

 

و خود را به آب می زنیم...

 

خود را...

 

خود...

 

و برادرها،ما را...

 

ما...

 

انسانها.

 

۱۳۸۵/۳/۲۰ 

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 20:46  توسط نی ما | 

 

من رسیدم به تو

 

                    چو آب به رود

 

من رسیدم به تو

 

                  چو باد به دشت

 

و تو از قلب خویش پرسیدی ؛

 

                                    " از ره رفته او چرا برگشت؟"

 

تو گذشتی ز من

 

                     چو آب ز رود

 

تو گذشتی ز من

 

                   چو باد ز دشت

 

و من از قلب خویش پرسیدم ؛

 

                                     " که کدام آسیا به نوبت گشت؟"

 

                                                                                ۱۳۸۵/۹/۱۱   

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم فروردین 1388ساعت 2:1  توسط نی ما | 

دستان تو بود که شیشه ها را پاک می کرد _

 

شیشه های هوا را ...

 

هوای بدرود .

 

دستان تو بود که شیشه ها را خاک می کرد _

 

شیشه های شکسته را

 

شیشه های قلب من !

 

دستان تو بود که می جنبید، نه پاهای من

 

                      -  پابند تو بودم و دست آویز تو! -

 

.......

 

دوزخ نیز " بیایی " نگفت

 

وقتی تو بر سیبی که در هوای بدرود رها کردی نوشتی :

 

" برو ".

 

دستان تو بود که سیب را چید _ 

 

وقتی هوای دنیا به سرت زد

 

گرسنگی را بهانه کردی – و جاودانگی را – .

 

دستان تو بود که از چشمان شرم پنهانمان کرد در پرده فنا .

 

دستان تو بود که " هوای مرا نداشت " _

 

آری....

 

حوای من !

 

                              1384/3/12

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم بهمن 1387ساعت 3:7  توسط نی ما | 

 

 

 

از کوهسارهای  عصیانم

 

 

تنها سنگی سیاه بجاست ،

 

 

می آیی و بر آن می نویسی :

 

 

                                     " نیما جوادپور "

 

..............

 

بر سنگ گور من

 

 

                           تنها ، نام تنها گناه توست .

 

 

                                                      ۱۳۸۳/۷/۳

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387ساعت 4:46  توسط نی ما | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
هر گونه برداشت و یا استفاده از مطالب وبلاگ بی با تو بودن بدون اجازه نی ما جوادپور غیر مجاز می باشد.........جهت هر گونه استفاده با من در تماس باشید.سپاسگزارم

نوشته های پیشین
آذر 1388
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
فروردین 1388
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
پیوندها
با بی تو بودن
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM