" شهروند امروز" توقیف شد ------------------------------------
ما نه اهل کوفه بودیم نه اهل ِ " ما اهل کوفه نیستیم " گفتن ... ما نه مالک اشتر نه مالک ِ اُشتر ... ما در کافه ای – دور از کوفه – با مشت های گره کرده کیهان ورق می زدیم تا بدانیم خون "حسین" نبض ِ شریعت مداری است ... ما سبز باوران ! تبر به دست و دست به دستِ تبردار از چوبِ سروهای نگون سار برای سید ِ بی عمامه منبر اعتراف تراشیدیم ... ما شهروندان امروز تا علی تنها نماند اهل کیهان شدیم تا اهل کوفه بدانند نام علی تنها در ستون گمشدگان ِ کیهان نیست
من زبان کوه ها را نمی فهمیدم دم
دم
دم ... و دردِ راهی که از فاصله ی زبان تا پاها فراتر بود راهی از " پا درجایی" تا "پا برجایی" ... در راهی با علامت ِ
" خطر ریزش کوه در روزهای بارانی " _ کوه ها فریاد می زدند و من می باریدم دم دم
دم
... و در آن راه دختری نورانی سوار بر " شبدیز" چای"شیرین" برای کوه کن می بُرد و من با دست هایم ابرها را کنار می زدم و می
دیدم دم
دم
دم
... _ تیشه ای را که بر خاک می
افتاد. و کوه ها از شرم خورشیدی که سر بر می کشید سر بر خاک می نهادند و اذان کوهستان با صدای دختر : "
رفتم و جان از تن ات
چون دل ببردم تیشه از
دستت گرفتم
شوکران دستت سپردم
دم
دم
دم
... " ... شبدیز به سوی خوابگاه خسرو می تاخت و خورشید صبحگاهی پرده از آخرین نگاشته ی کوه کن بر می کشید : " وَإِن كَانَ مَكرُهُمْ لِتزُولَ مِنهُ الجبال " * ... و من می دیدم دم
دم
دم ... می فهمیدم دم دم
دم
... و می باریدم دم دم
دم
... --------------- * : ... اگرچه کوه ها از نیرنگِ آنها از جای برکنده شوند. قرآن/ سوره 14/ آیه ی 46 فاصله ها را سفر کردم از تا خدا با تو تا با خدا تا تو ... و هرگام به عمر پرسشی که لبهایم را طعم حسرت پاسخ و حسرتِ پاسخی حتی به حسرت چشانده بود ... فاصله ها را سفر کردم تا سرزمین من که در آن، گورها با خاک برجهای ویران پُر می شوند يك كشيش مسيحي گفته بود 21May (چند روز قبل) ساعت 6 قيامت خواهد بود.اما گويا آنچه هارولد كمپينگ گفته بود، نشد! ................................... دیر آمدی رفیق! دیگر هیچ ساعتی بر " شش" کوک نمی شود و سالخورده منتظرانی چون ترا قیامت جز ریشخند کودکان کوچه نیست ... کتاب مقدس را زیر سرت بگذار و بخواب من هر شش ساعت یکبار بیدارت می کنم قرص ایمان را با کمی آب می خوری و تا شش ساعت دیگر... من برایت قصه می گویم از شاعری که در ولایت ما هر روز ساعت " شش " محبوبش را می
دید و می خواند : " قیامت قامت و قامت قیامت ..." و برای او هر روز ساعتِ " شش " قیامت بود ... اما تو دیر آمدی دیر ... مثل صدای انقلاب در گوش شاه دیر ... مثل آلبرایت در دادگاه مصدق دیر ... مثل من به صفوف به هم فشرده ملتِ همیشه در صحنه در صف نانوایی دیر ... نه چون جان، که چون نان به دهان ... من هر شش ساعت از خواب تلخ دنیا بیدار و سجاده ات را سفره می کنم با دو رکعت صبحانه ... تا بدانی دیر آمدی و چای تلخ دنیا با قند قیامت هم شیرین نمی شود بیا رفیق! بیا در جست و جوی آنکه بیابانگردان تنها را پیامبرانِ ِ تنهاتر می کرد به خیابان برویم... در دیار شما به غیر خودی ها هم مجوز راهپیمایی می دهند بیا به خیابان برویم و شعار دهیم : مرگ بر پیامبرانی که از جاده های یک طرفه می آیند بیا رفیق! در شوره زار ایمان دیری ست قیامت چون آب از سرهایمان گذشته ست ...
فریاد ؛ سکوت مردی ست از جنس باد مردی که قطره قطره ی باران را در خاک چشمانش و دشنه دشنه ی یاران را در جانش می کاشت ... سکوت ؛ فریاد مردی ست بر باد مردی که سر به زیر از کوچه های طعنه ی تقویم ها لب بسته در میان همهمه ی یادها گذشت ... باران ؛ نگاه مردی ست از جنس انتظار مردی که بغض ِ باد با هر نفس به سینه ی دریای چشم او تیغی ز جنس خاطره و یاد می کشد مردی که هر نفس فریاد می کشد : Gel yağmur ol gel, gel rüzgâr ol gel آغاز پرواز هم از پیله بود ... پشت بال هر پروانه خطی اینچنین به حسرت نوشته ایم. پشت بال هر پروانه_ رو به آسمانی که ارتفاع پرواز را تا آسمان قفس فتوی حلال می دهد. ... در این آسمان بال هر پروانه سنگ گوری ست که بر آن خطی از رهایی به حسرت نوشته ایم و آنسوی سقفِ این قفس آسمانی ست که پروانه گانش _ پیامبران رهایی، مصلوب پروازند با بالهایی سنگی و خطی اینچنین به حسرت نوشته : پایان پرواز هم از پیله بود ... چندی ست ازهمراهان "بی با تو بودن" ایمیل هایی دریافت می کنم همه با این پرسش که چرا شعری تازه ندارم برایشان.شعرهایم همیشه مثل پله بوده(حداقل برای خودم).از کلمات بالا می روم و از ارتفاع شعر، جهان را آنگونه که باید می نگرم. چندی ست شعری برایتان نداشتم درحالی که دفترها شعر ناخوانده در اتاقم خاک می خورد.اما بر ارتفاع شعری جهان را به تماشا نشسته ام.شعری که زندگی ست.و اینک شما،شعرم و خودم را به ضیافت این شعر فرا می خوانم.این شعر از من نیست اما شاعرش از من است! نی ما -------------------------------------------------- تو را به نور اول صبح تو را به آواز پرندها به زلالی آب وضو به دستهای رو به خدا تو را به نماز اول صبحم تو را به سجدهای طولانی تو را به اشکهایم سوگند تو را به هق هق شباهنگام به تاریکی آسمان شب یا به مهتاب در آن هنگام تو بمان نفسم باش ، بی تو می میرم ... تو را به فریاد بی امان باد قسم تو را به تلاطم امواج دریاها یا نه به آبی آرام چشمانت به صدای خش خش برگهای خزان تو را به نم نم باران بهار تو را به سوز برف زمستانی یا به گرمای نور خورشیداش تو را به خانه ای که با خوشی ساخته ایم تو بمان و دل خوشی این دل باش ... تو را به جان پاک نفس به همین یک نفس این یک دم تو بمان ، من از بی با تو بودن هر نفس بی نفس اینجا، بی تو خواهم مرد ...
| Babitoboudan |